Anti-Bullying / Mύθοι και πραγματικότητα...

Με σεβασμό και ευαισθησία, προς κάθε σκεπτόμενο γονέα, κηδεμόνα, δάσκαλο, εκπαιδευτικό, αλλά κυρίως εκπαιδευτή Αυτοάμυνας.

Δυστυχώς, ακόμα μια φορά η επικαιρότητα φέρνει ξανά στην επιφάνεια ένα μεγάλο και σύνθετο πρόβλημα, που είναι υπαρκτό και εν δυνάμει άκρως επικίνδυνο…

Είναι λογικό, οι εκπαιδευτές πολεμικών τεχνών, ακόμα και οι προπονητές μαχητικών αθλημάτων, να το χρησιμοποιούν στις διαφημιστικές τους καταχωρήσεις, για να προσελκύσουν νέους μαθητές (βλέπε πελάτες, αρχικά)

Ετσι, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν σχεδόν κατακλυστεί με διαφημιστικά μηνύματα που υπόσχονται τον τερματισμό τόσο του σχολικού, όσο και του εν γένει εκφοβισμού των παιδιών. Είναι όμως έτσι; Το παρόν άρθρο, προσεγγίζει με ειλικρίνεια και ρεαλισμό την πραγματικότητα.

Kατ’ αρχάς πρέπει να δώσουμε τη σωστή σημασιολόγηση του Bullying, αφού πρώτα τονιστεί πως υπάρχουν τόσοι ορισμοί του εκφοβισμού, όσοι και οι άνθρωποι που μιλούν γι’ αυτόν!

Σε ένα γενικό πλαίσιο, θα μπορούσαμε να νοηματοδοτήσουμε τον εκφοβισμό, ως μια μορφή επιθετικότητας – εκφοβιστικής συμπεριφοράς, η οποία περιλαμβάνει μια πραγματική ή αντιληπτή ή ακόμα και υποθετική ανισορροπία δύναμης μεταξύ του εκφοβιστή και του θύματος, είναι απρόκλητη, σκόπιμα επιβλαβής και εμφανίζεται επαναλαμβανόμενα…

Ειδικά ο παιδικός εκφοβισμός, με απλά λόγια καθορίζεται ως εξής: Είναι μια επαναλαμβανόμενη (αραιά ή συχνά) επιθετική συμπεριφορά μεταξύ παιδιών σχολικής ηλικίας, η οποία περιλαμβάνει ενέργειες όπως η απειλή, η διάδοση φημών, η λεκτική ή σωματική επίθεση, ο σκόπιμος αποκλεισμός κάποιου από ομάδα κλπ

Πρέπει να τονιστεί πως η επιθετική πράξη που συμβαίνει μια φορά, δεν περιλαμβάνεται στον όρο εκφοβισμός. To ίδιο, αν και τα όρια είναι λεπτά, δεν περιλαμβάνονται στον εκφοβισμό η αντιπαλότητα μεταξύ συνομηλίκων ή οι αλληλλεπιδράσεις μεταξύ των μαθητών σε περιβάλλον ανταγωνισμού.

Κατηγοριοποιείται σε 4 βασικούς άξονες:

1. Σωματικός εκφοβισμός: Eίναι η χρήση του σώματος ή αντικειμένων, προκειμένου να ασκηθεί δύναμη προς το θύμα. (Γροθιές, λακτίσματα, χαστούκια, τσιμπήματα, σπρώξιμο, ανεπιθύμητο άγγιγμα, φτύσιμο, κλείδωμα σε περιορισμένο χώρο κλπ) Οι επιπτώσεις του σωματικού εκφοβισμού είναι οι ευκολότερες στον εντοπισμό τους.

2. Λεκτικός εκφοβισμός: Είναι όταν ένα άτομο χρησιμοποιεί λεκτική γλώσσα (προσβολές, πειράγματα, σαρκασμό, ρατσιστικά σχόλια, απειλές κλπ) για εκφοβίσει ή για να αποκτήσει εξουσία στο θύμα.

Ο λεκτικός εκφοβισμός μπορεί να είναι πολύ επιζήμιος και να έχει μακροπρόθεσμες ψυχολογικές επιπτώσεις στο θύμα.

3. Σχεσιακός – Κοινωνικός εκφοβισμός: Είναι μια μορφή εκφοβισμού που προσπαθεί να βλάψει έναν συνομήλικο ή/και τη θέση του εν λόγω συνομήλικου σε μια συγκεκριμένη ομάδα. (Εξαίρεση ή απομάκρυνση από ομάδα, απειλητικά γκράφιτι, σημειώματα, διασπορά φημών, περιθωριοποίηση, στιγματισμός κλπ)

4. Διαδικτυακός εκφοβισμός: Είναι ίσως η πιο σημαντική και ανησυχητική τάση. Χρησιμοποιεί εργαλεία υψηλής τεχνολογίας όπως κοινωνικά δίκτυα, ιστότοπους, e-mail και άλλες μορφές μέσων, για να ταπεινώσει, καταδιώξει, να διαδώσει φήμες…

Χρειάζεται αρχικά να υπάρχει επίβλεψη σε υπολογιστή – διαδίκτυο, να γίνει μια εκτεταμένη συζήτηση σχετικά με την υπεύθυνη χρήση της τεχνολογίας, και η βεβαίωση πως το παιδί γνωρίζει πως ο υπολογιστής, τηλέφωνο κλπ, μπορούν να αφαιρεθούν αν δεν χρησιμοποιηθούν με την κατάλληλη συναίσθηση ευθύνης και συνέπειας.

Η βασικότερη πτυχή του εκφοβισμού, είναι η ανισορροπία ισχύος μεταξύ θύτη και θύματος.

Ανισορροπία ισχύος:

Ο/η νταής έχει κάποια πλεονεκτήματα ή συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, έναντι του θύματος όπως:

• Σωματικά ογκοδέστερος – μεγαλύτερη μυική μάζα
• Παλαιότερος σε ομάδα
• Μέλος ομάδας που εκφοβίζει
• Καλύτερες λεκτικές δεξιότητες
• Πιο δημοφιλής
• Πιο έξυπνος
• Υψηλότερη κοινωνική θέση
• Διαφορετική φυλή
• Αντίθετο φύλο
• Ελλειψη ενσυναίσθησης
• Υψηλό βαθμό αυτοπεποίθησης
• Πρόθεση βλάβης – πόνου (σωματικό, συναισθηματικό ή άλλο)

Δυστυχώς, αν και το πρόβλημα είναι μεγάλο, είναι μικρό το ποσοστό, όχι μόνο των εμπλεκομένων (διευθυντές σχολείων, δάσκαλοι, σύλλογοι γονέων, εκπαιδευτές πολεμικών τεχνών, προπονητές μαχητικών αθλημάτων…) αλλά και των γονέων-κηδεμόνων που είναι σωστά ενημερωμένοι, κατανοούν πραγματικά το πρόβλημα, και που έχουν την κατάλληλη γνώση, εμπειρία, πείρα και θέληση, ώστε να λειτουργήσουν αποτελεσματικά κατά του εκφοβισμού.

Ωστόσο, τα σημαντικότερα όλων, είναι η θετική υποστήριξη στο θύμα, και οι ατομικές, στοχευμένες παρεμβάσεις.

Πρέπει να δημιουργηθεί ένα ασφαλές κλίμα, που το κάθε παιδί, να ενισχύεται ώστε να μην εμποδίζεται να αναφέρει τον εκφοβισμό στο οικείο περιβάλλον του. Αρχικά οι γονείς, πρέπει να καταστήσουν απολύτως σαφές στο παιδί, και να το υποστηρίζουν εν τοις πράγμασι, πως οι δρόμοι επικοινωνίας είναι ανοιχτοί, και πως θα είναι δίπλα του, ό,τι κι αν συμβεί.

Τα παιδιά που γίνονται θύματα εκφοβισμού, έχουν αυξημένο αίσθημα ντροπής, φοβούνται να αντίποινα από τον νταή αν μιλήσουν σε ενήλικο, και δυστυχώς σε μεγάλο ποσοστό δεν πιστεύουν πως οι ενήλικες μπορούν να βοηθήσουν, ή θεωρούν πως δεν θα αντιμετωπιστούν με την ανάλογη σοβαρότητα, μέριμνα και ενδιαφέρον…

Οι γονείς πρέπει να λαμβάνουν τα προειδοποιητικά σημάδια, ότι το παιδί τους εκφοβίζεται.

• Ενδεικτικά:Aρνείται να πάει σχολείο, ή βρίσκει προφάσεις ώστε να το αποφύγει, πχ προσποιείται ότι είναι άρρωστο, ή δείχνει ξαφνική έλλειψη ενδιαφέροντος.
• Πέφτει στους βαθμούς και έχει μειωμένη απόδοση στην τάξη.
• Κλείνεται στον εαυτό του
• Σταματά τις εξωσχολικές δραστηριότητες
• Δεν μιλάει – αποφεύγει να μιλήσει, για το πως πέρασε στο σχολείο
• Χάνει ρούχα ή αντικείμενα
• Οι μώλωπες που εμφανίζονται δεν δικαιολογούνται από τις εξηγήσεις για τον τραυματισμό τους.
• Παρουσιάζει στομαχόπονους, πονοκέφαλους, κρίσεις πανικού, αναστατωμένο ύπνο – εφιάλτες, κατάθλιψη, φόβο…
• Αλλαγή διάθεσης – προσωπικότητας
• Αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες
• Αλλαγή στην υγιεινή
• Αίσθημα ενοχής…

Ο εκφοβισμός είναι μια ειδική περίπτωση βίας, και χωρίς τις κατάλληλες παρεμβάσεις, ενέχει μεγάλο κίνδυνο στην ενηλικίωση, αφενός για τον θύτη να διαπράξει και άλλες μορφές βίας, αφετέρου για το θύμα να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης ακούσια ή και εκούσια ακόμα! Επίσης είναι πιθανό να εμφανίσει κατάθλιψη, αυξημένο άγχος, προβλήματα θυμού, ομαλής κοινωνικοποίησης κλπ.

Πρέπει να γίνει κατανοητό, πως ο εκφοβισμός στο σχολικό περιβάλλον είναι μια κατάσταση που ξεκινά από την πρώτη ημέρα του νηπιαγωγείου, και εξελίσσεται αυξητικά στο δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο…

Πρέπει επίσης να ληφθεί σοβαρά υπόψη, πως το οικογενειακό περιβάλλον, μπορεί να θέσει ο παιδί σε κίνδυνο να εκφοβίσει άλλους ή και να γίνει το ίδιο θύμα. Οι γονείς πρέπει να αποτελούν πρότυπο για τα παιδιά, κυρίως σε θέματα όπως η διαχείριση θυμού, η επίλυση συγκρούσεων κλπ.

Μεγάλη σημασία συν τοις άλλοις, πρέπει να δοθεί και στη σχέση μεταξύ αδελφών.

Όσο πιο υγιές και στοχευμένο στη νοητική και ψυχική καλλιέργεια του παιδιού, είναι το περιβάλλον που αναπτύσσεται, τόσο πιο ικανό και αποτελεσματικό είναι ως προς την αποτροπή της εκδήλωσης βίαιας συμπεριφοράς ή παθητικής αποδοχής της, σε οποιοδήποτε πεδίο. Ο γονέας είναι το άτομο με τη μεγαλύτερη επιρροή στη ζωή ενός παιδιού, ακόμα και ως την αρχή της ενηλικίωσης.

Το πρώτο βήμα για τον γονέα, είναι να γνωρίζει τι συμβαίνει στη ζωή του παιδιού του, ώστε να έχει αντίληψη της κατάστασης. Εάν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας δέχεται εκφοβισμό, το να κάνετε ερωτήσεις μπορεί να σας βοηθήσει, αν και θα πρέπει να γνωρίζετε ότι τα παιδιά, ειδικά τα μεγαλύτερα, μπορεί να χρειαστούν λίγη περισσότερη συζήτηση πριν μιλήσουν για την κατάσταση.

Οι κύριοι οδοί, για έλεγχο της κατάστασης είναι:Ενημερώστε τους καθηγητές και τους διευθυντές των σχολείων: Είναι σημαντικό να ενημερώνονται για την κατάσταση, ώστε, ιδανικά, να μπορούν να επέμβουν αλλά και να την παρακολουθούν. Παρατηρείστε τακτικά το παιδί σας και το σχολείο, για να διασφαλίσετε ότι το πρόβλημα αντιμετωπίζεται, έως να λυθεί οριστικά.

Το να εμπλακείτε, πολλώ δε μάλλον συγκρουσιακά με τον νταή δεν έχει αποτέλεσμα. Μιλήστε με τους γονείς του, όχι με τον ίδιο, και παρουσιάστε με ηρεμία και ψυχραιμία το πρόβλημα.

Ζητήστε από το παιδί σας να συμμετέχει σε κοινωνικές δραστηριότητες (η αποτελεσματικότερη εξωσχολική δραστηριότητα, για την αντιμετώπιση – αποτροπή του εκφοβισμού, είναι κατά τη γνώμη μου, η εγγραφή του παιδιού σε σχολή πολεμικών τεχνών)

Είναι πολύ σημαντικό το θύμα να μην μπαίνει σε «απομόνωση». Η ενασχόληση με κοινωνικές δραστηριότητες και η ύπαρξη στενών φίλων μπορεί να βοηθήσει ένα παιδί πάρα πολύ – τόσο στο να να αναπτύξει φιλοκοινωνικές συμπεριφορές όσο και στην προσφορά σημαντικού επιπέδου προστασίας από την ανάπτυξη κατάθλιψης, άγχους κ.λπ.

Να σημειωθεί, πως ο εκφοβισμός μπορεί να επηρεάσει αρνητικά ένα παιδί, και μόνο όταν είναι μάρτυρας εκφοβισμού, και όχι ο στόχος του.

Πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά, να μιλάνε και να ζητούν βοήθεια από τον γονέα και τον εκπαιδευτικό τους. Όχι μόνο στην περίπτωση που νιώθουν ότι είναι αβοήθητοι, αλλά ακόμα και όταν καταφέρνουν να διαχειριστούν το κάθε περιστατικό, είναι σημαντικό τα παιδιά να αναφέρουν τέτοιου είδους καταστάσεις καθώς κάποιος άλλος συμμαθητής τους ενδεχομένως να δυσκολεύεται όχι μόνο να αντιμετωπίσει μία αντίστοιχη κατάσταση, αλλά και να μιλήσει για ότι του συμβαίνει.

Κατά συνέπεια, είναι πολύ σημαντικό τόσο οι γονείς, όσο και οι εκπαιδευτικοί να γνωρίζουν και αμφότεροι να λειτουργούν τόσο προληπτικά, όσο και παρεμβατικά βάσει της κατάστασης κάθε φορά.

Πέρα λοιπόν, από το πρώτιστο και σημαντικότερο σημείο καμπής για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα κάθε παιδιού, που είναι η οικογένεια, καταλυτικό ρόλο θα διαδραματίσουν και οι δάσκαλοί του, είτε αυτοί αφορούν την υποχρεωτική εκπαίδευση είτε τις εξωσχολικές δραστηριότητες, εν προκειμένω ο δάσκαλος πολεμικών τεχνών ή ο προπονητής μαχητικού αθλήματος.

Στο γενικό πλαίσιο, η επίδραση που ασκεί ο εκπαιδευτής αυτοάμυνας στο παιδί, συντελεί σε μεγάλο βαθμό στην πνευματική και ψυχική διαμόρφωσή του. Μπορεί να του ενσταλάξει δυνατές ηθικές αρχές, και σίγουρα να τον οδηγήσει σε έναν ισορροπημένο τρόπο ζωής, μακριά από καθετί βίαιο στη συμπεριφορά του.

Σε μια εποχή που ο εκφοβισμός στο σχολείο –και όχι μόνο– αποτελεί πλέον μια επιδημία που δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα, είναι σημαντικό να διασφαλίσουμε ότι τα παιδιά μπορούν να αυτοαμύνονται όταν και εάν προκύπτει η ανάγκη.

Υπάρχουν παιδιά, που είναι ντροπαλά, έχουν περιορισμένο δίκτυο φιλικών σχέσεων, ή και παθητικά. Αυτά τα παιδιά, δεν αντιδρούν αποτελεσματικά ή δεν αντιδρούν καθόλου στα επεισόδια βίας, επειδή θεωρούν ότι μειονεκτούν ως προς τη σωματική τους δύναμη και τις δεξιότητες χειρισμού σωματικής βίας, γεγονός που αυξάνει την ευαλωτότητά τους και τα κάνει φοβισμένα, αγχώδη και με χαμηλή αυτοεκτίμηση .

Η γνώση της αυτοάμυνας δεν προσφέρει στα παιδιά μόνο την ικανότητα να αμυνθούν-προστατευτούν έναντι φυσικών επιθέσεων, αλλά και άλλα σημαντικά οφέλη στην καθημερινή τους ζωή.

Μέσα από τις πολεμικές τέχνες ή τα μαχητικά αθλήματα, σημαντικές αξίες και αρχές, όπως η σκληρή δουλειά, η αφοσίωση, η επιμονή, η αυτοπειθαρχία, ο αυτοσεβασμός, και κυρίως η αυτοπεποίθηση, γίνονται κτήμα των παιδιών, τα οποία απολαμβάνουν έτσι όλα τα ευεργετικά οφέλη αυτών των εννοιών.

Η γνώση της αυτοάμυνας είναι μια ασφαλής, διασκεδαστική και κυρίως δημιουργική δραστηριότητα, που μπορεί να συνεχιστεί εφ’ όρου ζωής. Μια ενασχόληση με ανυπολόγιστα μεγάλη αξία, τόσο σωματικά όσο και πνευματικά.

H αυτοάμυνα είναι βασικό δικαίωμα για κάθε άνθρωπο, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών.

Η ολοένα και μεγαλύτερη απόκτηση αυτής της γνώσης φέρει μαζί της και ενδυναμώνει τη συναίσθηση της ευθύνης που της αναλογεί.

Ο σωστός δάσκαλος ή εκπαιδευτής (απαραίτητη προϋπόθεση) θα διδάξει στα παιδιά πότε, πού και κυρίως πώς να εφαρμόσουν αυτές τις γνώσεις και δεξιότητές τους. Θα τους δώσει, με τον κατάλληλο τρόπο, να κατανοήσουν πως αυτό δεν είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται για να βλάψει τους άλλους, αλλά για να υπερασπίσουν τον εαυτό τους με αυτό απέναντι σε επιθέσεις. Πρωτίστως να απομακρυνθούν ή να αποκλιμακώσουν το δυσάρεστο περιστατικό.

Ο εκφοβισμός του παιδιού στο σχολείο είναι ένας εφιάλτης για κάθε γονέα και κηδεμόνα. Ένα πρόβλημα που υπάρχει χρόνια και που, παρά τις προσπάθειες απάλειψής του από την κοινωνία και την πολιτεία, τουλάχιστον στο πλαίσιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας εξακολουθεί να υπάρχει σε μεγάλο βαθμό.

Η ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών, συνεπικουρούμενη από τη γνώση αυτοάμυνας και της πρακτικής στη μαχητική πλευρά των πολεμικών τεχνών, μπορεί να συμβάλλει στην παύση του εκφοβισμού μια για πάντα.

Η απόκτηση και η ενδυνάμωση αυτών των βασικών χαρακτηριστικών της προσωπικότητας που αναπτύσσονται μέσω της αυτοάμυνας είναι ένα άμεσο και σημαντικά θετικό αποτέλεσμα. Συμβουλεύω όλους τους γονείς να κάνουν στα παιδιά τους αυτό το πολύτιμο και εξαιρετικής αξίας δώρο ζωής.

Ειδικότερα.

Πρόσφατα μου έστειλε μαθητής μου ένα video, όπου συνάδελφος αναφερόμενος στον παιδικό σωματικό εκφοβισμό, προέτρεπε τη βία ως απάντηση της βίας.

Πρέπει να καταστεί απολύτως σαφές, πως ο πρώτιστος στόχος πρέπει να είναι η απομάκρυνση από το συμβάν πριν αυτό εκκινήσει. Στη συνέχεια η προσπάθεια αποκλιμάκωσης όταν αρχίζει να εξελίσσεται…

Το βασικό πρέπει στην Αυτοάμυνα, είναι, πως το πιθανό θύμα, πρέπει να μάθει να αποφεύγει ή να εκτονώνει οποιουδήποτε είδους συγκρούσεις. Δεν είναι δειλό ένα παιδί που δεν εμπλέκεται σε αντιπαράθεση, πολλώ δε μάλλον την δυναμιτίζει. Απεναντίας!

Πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας, τους δυο κυρίαρχους κανόνες της Αυτοάμυνας

1. Η βίαιη απάντηση, θα πρέπει να είναι η ΕΣΧΑΤΗ λύση, όταν κάθε ενδεχόμενο απεμπλοκής φαίνεται αδύνατο.

2. Η αυτοάμυνα ΔΕΝ είναι απόδοση δικαιοσύνης, είναι εξασφάλιση της σωματικής ακεραιότητας.

Η ενασχόληση του παιδιού με τις πολεμικές τέχνες, και η σταδιακή αύξηση του χρόνου εκπαίδευσης, δημιουργεί στο παιδί ένα αίσθημα αυτοπεποίθησης (αρκετές φορές πλασματικό) που από μόνο του, απωθεί τον εκφοβισμό.

Ωστόσο, δεν είναι όλα τα παιδιά ικανά (όπως και οι ενήλικοι) να ανταπεξέλθουν σε μια φυσική εμπλοκή, τουλάχιστον χωρίς τον κίνδυνο τραυματισμού. Το σημαντικότερο όλων, είναι η όσο πιο δυνατόν πραγματογνωσία, πως το FIGHT BACK πρέπει να είναι όσο χρειάζεται για την φυγή ή την λήξη του περιστατικού. ΟΧΙ για επικράτηση επί του νταή.

Υπάρχουν παιδιά, που είναι ντροπαλά, έχουν περιορισμένο δίκτυο φιλικών σχέσεων, ή και παθητικά. Αυτά τα παιδιά, δεν αντιδρούν αποτελεσματικά ή δεν αντιδρούν καθόλου στα επεισόδια βίας, επειδή θεωρούν ότι μειονεκτούν ως προς τη σωματική τους δύναμη και τις δεξιότητες χειρισμού σωματικής βίας, γεγονός που αυξάνει την ευαλωτότητά τους και τα κάνει φοβισμένα, αγχώδη και με χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να ζητά κανείς από τα παιδιά να έχουν τη σύνεση, το αισθητήριο και τον απαραίτητο ορθολογισμό για να σταθμίσουν την κάθε κατάσταση, και τις συνέπειες που αυτή μπορεί να φέρει.

Αν και στατιστικά, ο παιδικός “καυγάς” είναι ακίνδυνος, εντούτοις μπορεί να καταλήξει πολύ άσχημα και να επιφέρει σημαντική πρόκληση τραύματος, έως και χειρότερη μη αναστρέψιμη κατάληξη.

Γενικά η επιθετικότητα μπορεί να έχει αρνητικές συνέπειες σε πολλαπλά επίπεδα.

Εν κατακλείδι, οι πολεμικές τέχνες δεν δημιουργούν νταήδες, ούτε ενισχύουν συμπεριφορές του παιδιού που παριστάνει τον σκληρό. Απεναντίας, δημιουργούν ισορροπημένους ανθρώπους, και προσωπικότητες με θετικά στοιχεία, ήθος, σεβασμό, αξιοπρέπεια, νόηση και αυτοεπίγνωση… μεταξύ πολλών άλλων.

Σε κάθε περίπτωση, εξανεμίζουν την όποια πρόθεση για εκδήλωση βίαιης συμπεριφοράς, για προκλητικότητα, για υπερβολική επίδειξη γενναιότητας προς εντυπωσιασμό ή ψευτοπαλικαρισμό…

Anti-Bullying

Μύθοι:Oι πολεμικές τέχνες κάνουν άτρωτο ένα παιδί.

• Οι πολεμικές τέχνες, καθιστούν το κάθε παιδί σε θέση ισχύος έναντι οποιουδήποτε νταή.
• Οι πολεμικές τέχνες διδάσκουν το κάθε παιδί, να μπορεί να ανταπεξέλθει ικανοποιητικά σε κάθε μορφή εκφοβισμού.
• Οι πολεμικές τέχνες εκπαιδεύουν το παιδί, να απαντά δυναμικά σε κάθε είδους πρόκληση
• Οι πολεμικές τέχνες μαθαίνουν το παιδί, να αντιδρά με βία, στη βία.
• Οι πολεμικές τέχνες δημιουργούν επιθετική συμπεριφορά στο παιδί.

Πραγματικότητα:

• 
  
• Οι πολεμικές τέχνες βοηθούν να σταματήσει ο εκφοβισμός χτίζοντας την αυτοπεποίθηση των παιδιών, ώστε να είναι σε θέση να προβάλλουν μια αύρα δύναμης και να διασφαλίζουν ότι δεν γίνονται αντιληπτοί ως εύκολοι στόχοι.
• Οι πολεμικές τέχνες βοηθούν να σταματήσει ο εκφοβισμός διδάσκοντας στα παιδιά την πειθαρχία να διαχειρίζονται τη δική τους συμπεριφορά με τέτοιο τρόπο ώστε να μην προκαλεί ή να πυροδοτεί σε καμία περίπτωση έναν εκφοβισμό, και παράλληλα θα εμποδίσει μια αρνητική κατάσταση να εξελιχθεί σε σύγκρουση ή βία.
• Οι πολεμικές τέχνες βοηθούν να σταματήσει ο εκφοβισμός εκπαιδεύοντας αυτά τα παιδιά να είναι πιο κοινωνικά και βοηθώντας τα να κάνουν φίλους πιο εύκολα.
• Οι πολεμικές τέχνες βοηθούν τους μαθητές να εξερευνήσουν τα όριά τους, να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και να αποκλιμακώσουν την κατάσταση με έναν νταή.
• Οι πολεμικές τέχνες βοηθούν να σταματήσει ο εκφοβισμός παρέχοντας έναν τρόπο στα παιδιά να ανακουφίσουν το άγχος μέσω έντονης σωματικής άσκησης.

Tελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, τα μαθήματα πολεμικών τεχνών βοηθούν να σταματήσει ο εκφοβισμός διδάσκοντας στα παιδιά πώς να αμύνονται. Μόλις οπλιστούν με αυτή τη γνώση, θα προβάλουν φυσικά μια πολύ πιο σίγουρη εικόνα και έτσι, όχι μόνο δεν θα θεωρηθούν εύκολος στόχος για τους νταήδες, αλλά θα τους απωθήσουν όταν επιχειρηθεί φυσική εμπλοκή.

Είναι προφανές ότι ένα παιδί που μαθαίνει πολεμικές τέχνες, στο κατάλληλο εύρος χρόνου, ξέρει πώς να υπερασπιστεί τον εαυτό του/της ενάντια στη σωματική επιθετικότητα. Ταυτόχρονα, από την πρώτη στιγμή, οι μαθητές διδάσκονται να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν χρησιμοποιούν τις δεξιότητές τους στις πολεμικές τέχνες.

Το πρόγραμμα πολεμικών τεχνών κατά του εκφοβισμού, σε μια σοβαρή σχολή (σε συνδυασμό με έναν υπεύθυνο εκπαιδευτή) πολεμικών, δεν προωθεί τη βία.

Τα παιδιά με γνώσεις αυτοάμυνας είναι λιγότερο πιθανό να εκφοβιστούν.

Master Μιχάλης Κοσσυβάκης.

Εκπαιδευτής άοπλης και ένοπλης μάχης – Διεθνής εισηγητής

πηγη